عکسهای زیبا

دسته روي به روستاهاي مجاور :

مراسم دسته روی به روستا های همسایه  نیز در روزهای هفتم و نهم و دهم محرم انجام ميشود كه بصورت رفت و برگشت ميباشد يعني اهالي آن روستا هم به روستاي ما دسته روي مينمايند .  

در روز عاشورا مراسم نهاردهي بصورت سنتي انجام ميشود . زنان روستا در منزل نهار را آماده كرده و داخل مجمع ( سيني بزرگ) قرار داده و بر سر گرفته و به حسينيه مي آورند. مراسم شام غریبان نيز غروب روز عاشورا بصورت دسته روي از حسينيه تا قبرستان روستا انجام می شود و پس از اهدا فاتحه ، در راه بازگشت نيز مراسم زنجیر زنی انجام شده و مراسم در میدان روستا تا اذان مغرب ادامه می یابد.

ماه محرم در روستای عسکرآباد

از شب اول ماه محرم  تا شب چهل وهشتم ( 28 ماه صفر ) مراسم عزاداري و روضه خواند در حسينيه روستا برگزار ميشود. مداحان ( كه همگي بومي هستند ) نوحه می خوانند ومراسم سينه زني با شور و حال خاصي انجام ميشود. البته در چند سال اخیر زنجیر زنی هم در روستا مرسوم شده است . مراسم زنجیر زنی از يك ساعت مانده به اذان مغرب در میدان روستا که جلوی حسینیه قرار دارد انجام می شود و پس از آن نماز جماعت برگزار ميگردد.

عَلَم گردش

هر سال پس از پايان ماه صفر لباس عَلَم ( كه روسري و پارچه هاي نذري اهالي ميباشد ) به منزل پيرزني مومنه و متدينه برده ميشود. صبح روز هفتم محرم  همه اهالی در حسینیه جمع می شوند تا مراسم گردش عَلَم در سطح روستا را آغاز کنند . ابتدا مردان و جوانان روستا با سينه زني و نوحه خواني به منزل پیر زن می روند  تا لباس علم را از او بگیرند و به حسینیه بياورند. سپس با سلام و صلوات لباس را بر تن علم مي پو شانند  و گردش علم را نیز از منزل همان پيرزن آغاز می کنند. وقتي علم به حياط منزل اهالي وارد ميشود تک تک اعضای خانواده علم را بوسيده و بر روی علم (که نماد دست حضرت عباس (ع) است) پول می گذارند تا صرف مراسم عزاداري سالار شهيدان شود. كسانيكه دامدار هستند در  جلوی علم  گوسفندی قربانی مي كنند و گوشت آنرا به حسينيه ميدهند . پس از پايان مراسم  گردش علم (که تا ظهر طول ميکشد)  همه اهالی برای صرف نهار در حسینیه جمع می شوند و متولی حسینیه مقدار پولی را که از گردش علم در روستا جمع شده به همه اعلام می کند.

امکانات رفاهي :

روستای عسکر آباد اولین نقطه مسكوني استان مازندران بود که از نعمت گاز شهري بهره مند گردید . این مهم در سال 1359 یعنی دو سال پس از پیروزی انقلاب شکوهمند ایران اسلامی میسر شد .

این روستا در سال 1358 و تنها چند ماه پس از پيوزي انقلاب از نعمت برق بر خوردار گردید. نکته جالب اینکه قبل از برخورداری روستا از نیروی برق یکی از اهالی روستا مبادرت به خرید تلویزیون کرده بود وبا استفاده از باطری تراکتور آن را به کار انداخته بود و مردم با همین تلویزیون لحظه ورود امام (ره)  به ایران را تماشا کردند.

آب آشامیدنی روستا از چاه عميقي که در كنار روستا حفر شده تامین می شود . اين آب پس از انتقال به دو منبع بتني زميني 50 متر مكعبي به منبع فلزي هوايي 25 مترمكعبي منتقل و در سطح روستا توزيع ميشود .

 لوله كشي آب فلزي و قديمي روستا در سال 1386 تعويض و از اسفندماه مورد بهره برداري قرار گرفت.

حمام عمومی روستا در سال 1360 توسط جهاد سازندگي احداث شد ولي در حال حاضر بعلت اینکه اكثر اهالی در خانه خود حمام دارند تقریباً بلااستفاده ميباشد.

تنها مدرسه روستا  که تا پنجم ابتدایی در آن تدریس می شود در سال 137۸ توسط بنياد 15 خرداد بجاي مدرسه قديمي روستا احداث گرديد  و درحال حاضر معلمین و مدیر مدرسه همگی از اهالي روستا هستند .

خانه بهداشت روستا هم بيش ا زده سال پيش احداث شده و هفته اي يك روز پزشك دارد.

اقتصاد روستا

منبع در آمد و تامین هزینه های زندگی اهالی عمد تاض از راه کشاورزی میباشد در کنار کشاورزی حدود 10 درصد از اهالی روستا به کار دامداری نيز می پر دازند. بعلت مساعد بودن زمین های کشاورزی محصولات مختلفی مانند :شالی –گندم – پنبه – کلزا – لوبیا – جو – باقالا -  کنجد - پیاز گوجه - بادمجان و ... در مزارع روستا كشت ميشود  ولي اصلي ترين محصول روستا برنج می باشد .

دامداران روستا نیز دام های خود را که عمدتاً  گوسفند می باشد  برای چرا به مراتع روستا ميبرند .

3- عروسي

به دلیل کشاورز بودن اهالی روستا  بیش از 85درصد مراسمات عقد و عروسی در فصل پاییز و پس از برداشت محصول صورت می گیرد . روز عروسي  با استخاره از قرآن كريم تعيين ميشود. عروسي در رو روز انجام ميشود . روز اول معروف به روز عروسی کوچک (در زبان محلي خورد عروسی) می باشد . در اين روز عروس خانم و آقا داماد جوانان و دوستان خود را به منزل پدرانشان دعوت نموده و از آنان پذيرايي ميكنند. و شب مراسم حنابندان ابتدا در حياط خانه پدر عروس و سپس در حياط خانه پدر داماد برگزار ميشود.یعنی ابتدا داماد به خانه عروس رفته و در آنجا  مراسم حنابندان انجام ميشود . در اين مراسم دو كودك پسر و دختر كه معمولاً سيد ميباشند بر دستان عروس و داماد حنا ميگذارند و سپس  داماد به همراه عروس به  منزل پدری اش بر گشته و مراسم حنا بندان را در منزل داماد هم انجام می دهند. در پايان مراسم  حاضرین به داماد و عروس هدیه می دهند . معمولاً دوستان و آشنايان دور پول نقد و اقوام و بستگان نزديك به جای پول نقد جواهرات هدیه می کنند  .

در روز دوم که به روز عروسی بزرگ ( به زبان محلي گَت عروسی ) معروف است  ابتداد داماد عروس خانم  را به آرایشگاه می برد و پس از برگشت از آرایشگاه به همراه جوانان به حمام عمومي روستا می رود  . خانواده عروس لباسهای داماد را به حمام می برند وجوانان روستا با شادمانی و خواندن ترانه های محلی لباس را بر تن داماد ميپوشانند . زنهاي روستا پس از  تهیه میوه و شیرینی و تنقلات مختلف آنها را  با تزئینات زيبا  داخل سینی های بزرگ و روی سر خود قرار میدهند و در بيرون از حمام منتظر داماد مي مانند. داماد پس از پوشيدن لباس دامادي از حمام خارج شده و خانواده هاي عروس و داما دبا اسپند و نقل و نبات ا زاو استقبال ميكنند و زنان به هلهله و شادي ميپردازند. جمعيت بهمراه داماد به منزل پدرش رفته و  پس از رسیدن به خانه مدعوین با ميوه و شيريني هاي داخل سيني ها پذيرايي ميشوند .

بعد از صرف نهار  داماد به آرایشگاه می رود و عروس خانم را به منزل پدرش بر ميگرداند.غروب داماد بهمراه اقوام و دوستان به منزل عروس خانم رفته و پس از خداحافظي با خانواده عروس ، عروس خانم را با هلهله و شادي و با پاي پياده و برای همیشه به خانه خود می آورد . صبح روز بعد نو عروس ، افراد خانواده داماد (بزرگان و پدر و مادر و برادر و خواهر و عمو و عمه و ...) را برای صرف صبحانه دعوت می نماید و آنها نيز پس از خوردن صبحانه به عروس خانم هديه داده و برايش آرزوي زندگي خوب همراه با شادي و شادكامي مينمايند.

ازدواج           

سن ازدواج در بين پسرهاي روستا 18 تا 22  سالگي و در بين دختران 14 تا 20 سالگي ميباشد.در گذشته رسم بر این بوده که اغلب از میا ن قبیله و تبار خود همسر انتخاب می کردند ولی این سنت هم جای خود را به انتخاب آزاد همسر از دیگر قبایل داده است.

مراحل مختلف :

۱- خواستگاری

 ابتدا یکی از بزرگان (ریش سفیدان ) روستا به همراه یک  یا دو نفر از اعضای خانواده  داماد  به همراه گل و شیرینی برای آگاهی از نظر دختر و خانواده اش به منزل آنها ميروند . اينكار در زبان  فارسی به بله برون و در روستای ما به اَره گیران معروف است. در صورت مثبت بودن جواب عروس خانم و خانواده اش ، روزی را برای انجام آزمایشات خونی و  ژنتیکی انتخاب می کنند . پس از انجام آزمایش اگر مشکلی وجود نداشته باشد دوباره خانواده ها با هم گفتگو می کنند  و مقدمات عقد و عروسي فراهم ميگردد .در زمان های نه چندان دور شیر بها که باید از طرف  خانواده داماد به خانواده عروس داده شود به صورت نقدی  (پول) بوده ولی در چند سال  اخیر (شاید ده سال اخیر ) این رسم تغییر کرده و به جای پول نقد خانواده داماد تعدادي کالای بزرگ از لوازم منزل ( مانند يخچال و فرش و تلويزيون و ...) را به جای پول  شیر بها خریده و به خانواده عروس می دهند.

۲- عقد کنان

زمان انجام مراسم عقد با استخاره از قر آن مجید تعین می شود .  در روز عقدكنان عروس و داماد روی صندلي در حیاط منزل پدر عروس و در میان جمعیت می نشینند و دوستانان داماد پس از انجام رقص و پايكوبي محلي  پشت سر هم و در یک صف  بسوی  داماد رفته و با در آغوش گرفتن وی به او هدیه می دهند  . داماد در شب اول  عقد در خانه عروس مانده ودر هنگام شام خوردن یکی از افراد خانواده عروس برای زوج جوان در یک سینی بزرگ شام  می برد و داماد شیرینی می گیرد که معمو لا  این  شیرینی بصورت پول نقد می باشد  .

نهاد خانواده در روستاي عسكرآباد:

اکثر خانواده های روستا پر جمعیت می باشند و بطور میانگین حدود  هفت نفر جمعيت دارند . به این جمعیت باید تعداد عروسان را نیز اضافه کرد  زیرا زندگی اکثر زوجهای جوان روستا بصورت ((پدر مکانی))  آغاز می شود . یعنی همه پسرها پس از ازدواج  با همسرا نشان در خانه پدر ساكن ميشوند و تا وقتيكه براي خود خانه نساخته اند در منزل پدر زندگي مينمايند. خانم های روستا اغلب خانه دار بوده و در کار کشاورزی به شوهرانشان کمک میکنند